Het Eurovisie Songfestival: een eenzame verzameling nichten en dames in spenks

Het wordt gezegd dat wanneer de macht van een Rijk aan de grenzen afneemt de machthebbenden in het centrum van dat rijk dubbel zo standvastig volhouden dat alles fantastisch tip top in orde is. Zo ook met de progressieven. Terwijl de EU heviger wankelt dan ooit kijken progjes enthousiaster dan ooit naar hun culturele vlaggenschip, het Eurovisie songfestival.

Van buitenaf is het een vreemd enthousiasme om waar te nemen. Eurovisie produceert al jarenlang geen goede muziek, tenzij je generieke deuntjes die je dezelfde dag nog vergeten bent goede muziek noemt. De dansjes en lichteffecten zijn nauwelijks beter dan alledaagse Nederlandse televisie en duidelijk een stap slechter dan een gemiddelde show van André Rieu. Het enige interessante aan het hele treinwrak is hoe ver de deelnemers nog kunnen gaan in het signaleren van hun progressieve schijnheiligheid, welke naar mijn bescheiden mening vorig jaar is gepiekt toen travestiet Conchita Wurst het festival won met een liedje dat niemand zich meer kan herinneren.

Dit alles wil natuurlijk niet zeggen dat ik de Nederlandse deelnemers, de dames van OG3NE, niet het allerbeste toewens in de wedstrijd. Zelf heb ik, toen ik nog een jong Alfje was, immers ook meegedaan aan menig playbackshow! Maar goed, hé, laten we er niet meer van maken dan dat het is: een eenzame verzameling nichten en dames in spenks.

Dit bericht is geplaatst in Cultuur. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *