Deel 1 – Een Onwaarschijnlijke Kandidaat II

32 jaren vliegen voorbij. Amerika heeft sinds Trump’s verschijning op Oprah vier presidenten gehad: acht jaar George Bush Senior, acht jaar Bill Clinton, acht jaar George Bush Junior en acht jaar Barack Obama. Het zijn 32 jaar van toenemende ellende geweest. Wereldwijd groeit de minachting voor Amerikanen. Het winnen van de koude oorlog heeft Amerikaanse presidenten bemoeizuchtiger dan ooit gemaakt. Buitenlandse leiders die een andere mening hebben worden afgezet terwijl bloeddorstige dictators die de Amerikanen vertellen wat ze wilden horen aan de macht worden geholpen. Amerika, politie van de wereld.

Door toedoen van Amerika woedt er oorlog als nooit tevoren. Somalië, in Syrië, Iraq, Libanon en in Afghanistan om maar wat te noemen. Veel Afrikaanse staten staan op het randje van de afgrond. De verhalen van Amerikaans wanbeleid zijn haast te bizar om te geloven. In Liberië gaf President Clinton miljoenen dollars aan mensen als Generaal Butt Naked, een Afrikaanse krijgsheer die zijn troepen naakt met alleen een AK-47 en een paar schoenen leidde omdat hij dacht dat zijn naaktheid hem onoverwinnelijk maakte. Butt Naked vertelde de Amerikanen dat hij ‘De Beweging in Liberië voor Democratie’ aanvoerde. ‘Democratie’ klonk Clinton goed in de oren. Die democratie is er nooit gekomen. Wel deelde de generaal uitgebreid (met Amerikaans geld betaalde) cocaïne uit aan 9-jarige kindsoldaatjes voordat hij ze het bevel gaf (met Amerikaans geld betaalde) wapens zijn vijanden te executeren. Het resultaat was een 20 jaar lange burgeroorlog met als kers op de taart het complete onvermogen van het land om een recente ebola uitbraak het hoofd te bieden.

Ook het Midden-Oosten brandt. Amerika viel Irak binnen nadat president Bush Junior zichzelf ervan had overtuigd dat Saddam Hussein nucleaire wapens had — onzin, bleek later. Na een halfslachtige bezetting trok het Amerikaanse leger zich terug en viel Irak uit elkaar in een verzameling losse krijgsstammen die vruchtbare grond bleken te zijn voor islamitische krijgsheren, die prompt ISIS stichtten.

President Obama, die was gekozen omdat mensen dachten dat hij verandering zou brengen, maakte de situatie in het Midden-Oosten alleen maar erger. Zo besloot Obama dat president Assad van Irak’s buurland, Syrië, een vijand van de democratie was. Via de CIA sponsorde hij anti-Assad rebellen voor miljoenen dollars. Die rebellen noemden zichzelf immers de Syrische Democratische Krachten en dat sprak Obama wel aan. Maar verrassend genoeg hielpen de rebellen Syrië naar de mallemoer en bleek Assad de enige te zijn die ISIS in de hand kon houden. Door Assad te ondermijnen is Syrië een door oorlog verwoest land geworden en ISIS maakte gretig gebruik van de chaos om elke dag verder uit te breiden. Filmpjes van afgehakte hoofden en publieke executies verschijnen steeds vaker op het internet. Miljoenen oorlogsvluchtelingen kloppen op de poorten van het Westen. De immigranten nemen hun problemen mee naar de rest van de wereld: bommen ontploffen in Parijs, in Stockholm, in Londen. Tientallen homo’s worden neer gemaaid in Orlando. Groepsverkrachtingen zijn aan de orde van de dag. Kinderhandel in Roterham wordt jarenlang niet aangepakt omdat de politie bang is ‘racistisch’ te worden genoemd. Afrika brandt, het Midden-Oosten brandt, Europa begint te branden. Dit was de internationale erfenis van 32 jaar Amerikaanse presidenten. Wereldpolitie? Wereldprutsers.

Dit bericht is geplaatst in De Opkomst van God-Keizer Trump. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *