Deel 2 – Het Republikeinse Rattennest I

Deel 2 – Het Republikeinse Rattennest

 

 

De hoge partijbonzen van de Republikeinse Partij, ook wel bekend als de GOP, de Grande Oude Partij, waren zich op dat moment van geen kwaad bewust. Het was publiek geheim dat de partijbonzen voor Jeb Bush als favoriete kandidaat hadden gekozen. Jeb was de stillere zoon van ex-president George Bush senior en het jongere broertje van ex-president George Bush Junior. Toen Jeb jong was probeerde hij carrière voor zichzelf te maken: hij werkte in de bankenwereld, kocht een schoenenbedrijf en modderde wat in vastgoed. Veel succes had de hij niet. Uiteindelijk sloot hij zich aan bij het campagneteam van zijn vader om vervolgens toch maar een politieke carriere te maken als opvolger van zijn broer als gouverneur van Florida.

Jeb was een onzekere introvert en miste het cowboy charisma van zijn vader en broer. Gelukkig had hij weinig concurrentie van de andere Republikeinse kandidaten. Zo was er Marco Rubio, de zoon van Cubaanse immigranten in Florida. Rubio’s ouders waren arm, maar Rubio had hard gewerkt en was een succesvolle advocaat voordat hij politicus bij de Republikeinse partij werd. Rubio had een lach die je normaal ziet in tandpasta reclames en men mocht hem snel, maar Rubio kwam jong en onervaren over. Bovendien gingen geruchten rond dat hij homo was – er waren politiegegevens van een arrestatie van Rubio met een andere man in een garage na sluitingstijd, reden onduidelijk.

Dan was er tenslotte nog de half-Mexicaanse Ted Cruz, ook een ex-advocaat. Cruz was in zijn studententijd een debat-kampioen op Harvard en hij stond bekend om zijn zilveren tong. Cruz  kon praten zoals Andre Hazes kon zingen. Hij zag zichzelf als een moderne kruisvaarder, strijdend tegen de corruptie in Washington DC. Maar Cruz had een beetje een kruiperige uitstraling, zoals Jehova’s getuigen dat ook hebben, en bovendien had Cruz met zijn moralistische preken een aantal belangrijke mensen beledigd die hij beter niet had kunnen beledigen. De kiezers konden zich dus wel scharen achter Jeb als lievelingskandidaat. Jeb stond dan ook op #1 in de peilingen.

Toen de partijbonzen hoorden dat Trump ook meedeed waren ze verbijsterd. “Wat denkt deze clown wel niet?” Ze wuifden het nieuws weg. Ze zeiden tegen elkaar dat hun politieke donoren toch wel hun geld aan Jeb Bush zouden geven, wiens verkiezingsbudget tientallen malen groter was dan dat van Trump. Jeb had veel meer reclame en bovendien de naamsbekendheid van een Bush. Bovendien zagen de partijbonzen zichzelf als de baas van de Republikeinse partij: Trump zou naar hen moeten luisteren, niet andersom. 

Dit bericht is geplaatst in De Opkomst van God-Keizer Trump. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *