Deel 1 – Een Onwaarschijnlijke Kandidaat I

Het jaar was 1988. De koude oorlog was bijna afgelopen, maar niemand die het wist: de Berlijnse muur stond nog fier overeind. Het zou nog een jaar duren voordat Soviet Rusland als een kaartenhuis in elkaar stortte.

In de Chicago studio van Oprah Winfrey was niemand minder dan Donald Trump te gast. De 42-jarige man, bekend van zijn New Yorkse vastgoed imperium en zijn tv sjow ‘The Apprentice’ had eerder dat jaar een pagina-grote advertentie in alle kranten geplaatst met de titel: “Er is niks mis met het Amerikaanse Buitenlandse Beleid dat een beetje ruggengraat niet kan rechtzetten.” Oprah vroeg Donald wat hij dan anders zou doen. Trump antwoordde met een twinkel in zijn ogen: “ik zou met onze vrienden praten Oprah, niet met onze vijanden, want met vijanden kan je niet praten. Ik zou onze buitenlandse vrienden hun eerlijke deel laten bijdragen. We zijn een land in schuld. We verliezen elk jaar 200 miljard dollar. Kijk naar Japan. We laten de Japanners al hun producten op onze markten dumpen terwijl als je nu iets probeert in Japan te verkopen dan kan je dat vergeten! Het is geen vrije handel, je kan het gewoon vergeten. Het is niet dat de Japanners er wetten tegen hebben, ze maken het je gewoon onmogelijk. Ondertussen verkopen ze hier hun auto’s en hun videocassetterecorders en blazen ze onze bedrijven van de baan en hey, ik heb ongelooflijk veel respect voor de Japanners, maar ze blazen ons land van de baan. Waarom onderhandelen we geen betere deals?” Met verontwaardiging sloot hij zijn relaas af: “Oprah, het is een grap.”

Oprah keek hem serieus aan: “Donald, dit klinkt mij als politieke, nee, als presidentiële praat in de oren. Ik weet dat mensen al eerder met je hebben gepraat of je zou rennen voor president… Zou je het overwegen?”

“Waarschijnlijk niet”, antwoordde Trump, “hoewel ik wel erg moe wordt van hoe ons land wordt opgelicht…” Oprah onderbrak: “waarom niet?” Trump dacht even na. “Ik geloof niet… Dat ik het op dit moment wil doen. Ik houd van mijn werk, ik houd van wat ik nu doe.” Oprah grijnsde: “Het betaalt ook niet zo goed.” Het publiek lachte. Trump lachte kort mee maar keek toen weer serieus: “Waarschijnlijk zou ik het niet doen Oprah, waarschijnlijk niet, maar ik word er wel moe van om te zien hoe slecht ons land wordt geregeerd. Als het nog slechter gaat zou ik het nooit helemaal uitsluiten.” Oprah knikte en sluit het programma af door haar publiek te vragen om onder hun stoel te kijken: Trump Steaks voor iedereen!

Dit bericht is geplaatst in De Opkomst van God-Keizer Trump. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *