Marcel Levi is wat er mis is met de Nederlandse zorg

Elsevier heeft deze maand de dokter-internist Marcel Levi uitgeroepen tot Nederlander van het jaar. Een slechte keuze.

Dat is niet om te zeggen dat Marcel een slechte dokter is. Volgens Elsevier is Marcel een zich uit de naad werkende dokter wiens tempo niet bij te houden is. Uitblinken is zijn ding en als we de resultaten moeten geloven is dat hem ook gelukt. Desondanks is hij een verschrikkelijk slechte keuze als Nederlander van het jaar.

De Nederlandse zorg kampt met een aantal groeiende problemen. De grootste daarvan is de woekerende bureaucratie. Voor elke procedure is een protocol, voor elke 5 minuten werk is 10 minuten administratie vereist. Een patiënt kan niet zomaar geholpen worden, nee, daarvoor dient de dokter eerst met afdeling 1 te bellen aangaande protocol b, om vervolgens doorverwezen te worden naar afdeling 2 omdat protocol c wellicht van toepassing is maar omdat afdeling 2 niet bereikbaar is wordt dan toch de specialist van afdeling 5 gebeld die protocol f uit zijn hoofd kent (protocol b en c bleken onvindbaar). De moderne ziekenhuisarts is zodoende geen klassieke geneesheer, eerder een overwerkte bureaucraat.

Dit heeft voorspelbare gevolgen. Weinig beroepsgroepen hebben zoveel last van burn-out als de zorg. De zorg is ziek fluistert men en dan wijst men naar de co-assistenten, de verpleegkundigen- en de artsen-in-opleiding die gestrest van hot naar her rennen om iedereen maar tevreden te houden en hun voldoendes binnen te slepen. Hun vroegere dromen over mensen helpen zijn ondergesneeuwd door hun dagelijkse zorgen over de 5 presentaties die zij moeten geven, de 6 protocollen die zij uit hun hoofd moeten leren en de 7 begeleiders die zij tevreden moeten houden.

Het is geen wonder dat Marcel Levi, zelfbenoemd ziekenhuismannetje die kerst niet thuis met zijn familie viert maar gewoon doorwerkt, goed gedijt in deze omgeving. Het feit dat hij trots is geen vijanden te hebben geeft wat mij betreft ook aan dat Marcel geen enkele interesse heeft om de daadwerkelijke problemen van de zorg aan te pakken – om dat te doen moet je niet bang zijn een paar vijanden te maken. Marcel is vooral geïnteresseerd in zijn eigen carrière. Wat zijn goed recht is. Maar dan is mijn vraag aan Elsevier toch oprecht: is dit het voorbeeld dat jullie willen geven?

Dit bericht is geplaatst in Zorg. Bookmark de permalink.